کمپ گروه فرهنگی کوهنوردی کوه نوردی شهید تقی و مرتضی ورکش ایستگاه صلواتی سایت اطلاع رسانی سردار رشید اسلام سرتیپ پاسدار شهید عین الله قاسمی حاج عبدالله  
 

 
صفحه اصلی  گروه کوهنوردی ایستگاه صلواتی شهید ورکش شهیدان مرتضی و تقی ورکش تماس با ما           
 
 
         
 
     
 
 

__________   عناوین اصلی   __________


bullet شرایط عضویت در گروه
bullet مطالب آموزشی جدید
bullet مطالب آموزشی قدیمی
bullet گالری تصاویر برنامه ها (جدید)
bullet گالری تصاویر برنامه ها تا بهار89
bullet آخرین اخبار کوهنوردی (جدید)
bullet آخرین اخبار کوهنوردی تا بهار89
bullet تقویم کوه نوردی (جدید)
bullet تقویم کوه نوردی تا سال1389
bullet فروشگاه اینترنتی لوازم کوهنوردی
bullet دوره های آموزشی
bullet سایت های مرتبط (جدید)
bullet سایت های مرتبط (قدیمی)

 
 
 
 
 
 


شیوه های سرپرستی

دو گونه رفتار عمده ، چگونگی کارکرد یک راهبر را روشن می نماید .

رفتار « متمرکز برهدف » تأکید زیادی برفرآیندها و ساختارها دارد : چه باید کرد ؟ چه کسی و چگونه این کار را انجام خواهد داد ؟ و ... . راهبران متمرکز بر هدف ، به تصمیم گیری و هدایت دیگران توجه می کنند .

از سوی دیگر راهبران « متمرکز بر روابط » با برقراری ارتباط متناسب با اعضای گروه ، تلاش می کنند از آنها یک تیم منسجم با روابط خوب و ویژگی همکاری و حمایت از یکدیگر بسازند . این دسته از راهبران به افراد و نظرات آنها علاقه شخصی نشان می دهند. با آنها برای تصمیم گیری مشورت می کنند و بدین ترتیب یکپارچگی و همکاری گروهی خوبی پدید می آورند.

هر یک از ما به یکی از این شیوه ها تمایل دارد . اما انتخاب قطعی یکی از آن دو ، ضروری نیست . هیچ یک از این دو روش را نمی توان نادیده گرفت . راهبران کارآمد میان دو شیوه ، تعادلی برقرار می کنند که به ماهیت گروه و ضروریات زمان بستگی دارد.

هر سرپرست باید از طریق فرایند یادگیری و اکتشاف ، برای خود یک شیوه راهبری شخصی پدید آورد : یادگیری شیوه های کوهنوردی و دیگر مهارتهای فنی ضروری و کشف راه های مؤثر برقراری ارتباط با اعضای گروه برای ایجاد یک گروه شاداب و کارآمد .

هیچ فرمول منحصر به فردی برای سرپرست شدن در دسترس نیست اما رهنمودهایی هست که می تواند سودمند باشد :

  • راهبر نباید خود محور باشد و در تصمیم گیری باید نفع و مصلحت گروه را به نفع شخصی خود ترجیح دهد.
  • علاقه شخصی راهبر به هر یک از اعضا ، باید بازتاب میزان توجه و علاقه آن عضو به سایر اعضا باشد . این گونه علاقه می تواند گروه را برای اجرای برنامه خود مجهز و تقویت نماید.
  • راهبر نباید متظاهر و نمایشگر باشد . او باید در مورد محدودیتهای خود رو راست بوده آنها را بپذیرد . راهبر باید از اعضا بخواهد که در زمینه هایی که محدودیت دارد به او کمک کنند .
  • راهبر باید از نظر خلق و خو ، شاداب و خنده رو و حتی دارای روحیه طنز و کمدی باشد . این ویژگی میتواند پیشرفت برنامه را تا حد زیادی آسان نماید .

گذشته از اینها ، خودتان باشید . برخی افراد ، جنجالی و پرحرف و برخی درونگرا و خود دار هستند . راهبران موفق را در هر دو گروه می توان پیدا کرد . واقعگرا بودن مهمتر از تلاش برای تقلید یک روش ایده ال است .

موقعیت سرپرست در گروه سه حالت دارد که به شرح ذیل است :
  1. ابتدای گروه : که شایعترین روش است . نقطه ضعف این روش آن است که افراد آخر صف به خاطر احتمال قطع ارتباط میان سرپرست و اعضای پشت سر آسیب پذیری بیشتری داشته ، فشار مضاعفی را تحمل خواهند کرد .
  2. انتهای گروه : برتری این موقعیت ، آگاهی از وضعیت افراد عقب مانده گروه و رسیدگی به آنها است ولی خطر جلو رفتن افراد قویتر و قطع ارتباط سرپرست با آنها وجود دارد . سرپرست باید راه را خوب بشناسد تا پیش از رسیدن به بخشهای دشوار مسیر ، به جلو صف بیاید و راهنمایی را به عهده بگیرد . در این شیوه تسلط سرپرست به فنون برقراری ارتباط با جلو صف از طریق صدا یا سایر روشهای ارتباطی ضروری است .
    یک عضو با تجربه برای جلو صف لازم است . وی باید آموزش ببیند که کجا و چه موقع بایستد و گروه را گرد آورد .
    یک قانون خوب (بویژه برای تازه کارها ) : در هر لحظه باید با نفر جلویی و پشتی ارتباط چشمی داشته باشید !
  3. وسط گروه : این روش بهترین شیوه سرپرستی در بیشتر موقعیتها است . سرپرست در بیشتر اوقات با همه اعضا ارتباط داشته امکان مشاهده ، نظارت و انتقال سریع به جلو یا انتهای صف وجود دارد .
    گزینش سر قدم و پاک کننده برای جلو و انتهای صف ضروری است ( که می تواند گردشی باشند ولی وظایفشان باید به روشنی به آنها تفهیم شود )
 
 
     
 
         
 
 

کلیه حقوق و امتیازات این سایت متعلق به موسسه فرهنگی ورزشی شهید ورکش می باشد.
طراحی و پشتیبانی سایت: www.MarketOvert.ir