کمپ گروه فرهنگی کوهنوردی کوه نوردی شهید تقی و مرتضی ورکش ایستگاه صلواتی سایت اطلاع رسانی سردار رشید اسلام سرتیپ پاسدار شهید عین الله قاسمی حاج عبدالله  
 

 
صفحه اصلی  گروه کوهنوردی ایستگاه صلواتی شهید ورکش شهیدان مرتضی و تقی ورکش تماس با ما           
 
 
         
 
     
 
 

__________   عناوین اصلی   __________


bullet شرایط عضویت در گروه
bullet مطالب آموزشی جدید
bullet مطالب آموزشی قدیمی
bullet گالری تصاویر برنامه ها (جدید)
bullet گالری تصاویر برنامه ها تا بهار89
bullet آخرین اخبار کوهنوردی (جدید)
bullet آخرین اخبار کوهنوردی تا بهار89
bullet تقویم کوه نوردی (جدید)
bullet تقویم کوه نوردی تا سال1389
bullet فروشگاه اینترنتی لوازم کوهنوردی
bullet دوره های آموزشی
bullet سایت های مرتبط (جدید)
bullet سایت های مرتبط (قدیمی)

 
 
 
 
 
   

شناخت عوارض ارتفاعی از شکل منحنی میزان

برای آنکه استفاده کنندگان بتوانند به تمامی اطلاعات موجود در نقشه پی ببرند و تک تک عوارض را مورد شناسایی قرار دهند، کلیه علائمی را که نشان دهنده عارضه ای هستند، در لژاند (علائم قراردادی) نقشه رسم کرده و معنای آن را می نویسند. جزئیات همه علائم، به ویژه علائم مسطحاتی را به راحتی می توان بصورت فوق در لژاند نقشه درج کرد. ولی در مورد عوارض ارتفاعی چون شکل ارتفاعات معمولا از روی منحنی میزانها مشخص می شود، امکان ترسیم و تشریح همه اطلاعات مربوط به عوارض ارتفاعی در لژاند وجود ندارد. به همین جهت استفاده کنندگان خود باید با دیدن منحنیها نوع عارضه ارتفاعی را تشخیص دهند. برای کوهنوردان یکی از اصلی ترین فعالیتهایی که باید در مورد استفاده از نقشه صورت پذیرد، شناخت عوارض ارتفاعی و اینکه چگونه و به چه شکلی به وسیله منحنی میزان ها نشان داده می شوند. لذا در این بخش، به طور مختصر به تشریح عوارض ارتفاعی پرداخته و نحوه ساخت و استخراج آنها را در نقشه مورد مطالعه قرار می دهیم.

دامنه

به آن قسمت از برجستگیها اطلاق می شود که محل شروع ارتفاعات است. اشکال متنوع و گوناگون دامنه به وسیله تغییر شکل منحنی میزانها نشان داده می شود. منحنیهایی که دارای فواصل نزدیک به هم و منظم هستند، معرف شیب تند و یکنواخت دامنه می باشند.

اگر منحنیها در نزدیکی قله به هم نزدیک و در دامنه کوه از هم فاصله بگیرند، نمایانگر شیب تند در اطراف قله و شیب ملایم در دامنه کوه است و اگر منحنی ها در نزدیکی قله از یکدیگر دور و در دامنه کوه به هم نزدیک شوند، معرف شیب ملایم در اطراف قله و شیب تند در دامنه کوه خواهد بود.

دامنه

 

خط الراس

از تلاقی قسمتهای فوقانی دو دامنه ، خط الراس به وجود می آید. به عبارت دیگر فصل مشترک دو دامنه در بالا خط الراس است. این عارضه در روی نقشه با خط چین کردن آن قسمت از منحنیهایی که به شکل U یا V که دو ضلع آن به سمت قله است، نشان داده می شود. خط الراس در واقع خط واصل رئوس یک رشته کوه است که گاه ممکن است آبریزها را قطع نماید. معمولا خط الراس ها در نقشه ها منعکس نیستند. ولی در نقشه های طرح منظری و تصاویر پارانومیک، گروهی از خط الراسهای اصلی، مرز تماس ارتفاعات با جو پیرامون خود هستند.

خط الراس اصلی و فرعی

 

گرده ماهی

برجستگی کوتاهی است که از قله شروع شده و به دامنه ختم می شود. این برجستگی، در نقشه بدان قسمت از منحنیهای میزان گفته می شود که به شکل U یا V که دو ضلع آن به سمت دامنه باشد. شکل بالا نمونه ای از خط الراس اصلی و گرده ماهی (خط الراس فرعی) را نشان می دهد.

 

خط القعر یا دره

از تلاقی قسمتهای تحتانی دو دامنه دره به وجود می آید. ابعاد دره به وضعیت منطقه و حجم آبی که در آن جریان می یابد، بستگی دارد و منحنیهای میزان این عارضه را به شکل U بر عکس یا ^ که راس همیشه متوجه بالای دره و دو ضلع آن به سمت سراشیب زمین است نشان می دهند.

 

آبریز

که در واقع عکس گرده ماهی است از بالای برجستگی شروع شده و به دره پایان می یابد. شکل آبریز در منحنیها، همانند دره است که راس آن متوجه قله و دو ضلع آن متوجه دامنه است.

دره (خط القعر) - آبریز

 

تپه

به عارضه ای گفته می شود که نسبت به سطح مجاور دارای ارتفاع است. در مورد تپه و تمایز آن از کوه، مقدار ارتفاع دقیقی وجود ندارد ولی بطور کلی، ارتفاع تپه بین 50 تا 500 متر در نظر گرفته می شود و به عارضه ای که بیشتر از 500 متر ارتفاع داشته باشد، کوه اطلاق می شود. قله مرتفعترین جای کوه است. قله جایی است که وقتی بر روی آن بایستیم، زمین از هر سو به شکل سراشیبی دیده می شود. در تپه ها و کوهها ارتفاع منحنیهای خارجی کمتر از ارتفاع منحنیهای داخلی است. به غیر از ارتفاع که عامل وجه تمایز میان این دو عارضه است، از شکل ظاهری منحنی ها نیز می توان آنها را از یکدیگر تفکیک نمود. بدین ترتیب که تپه ها معمولا به صورت منحنی ساده، بسته و موازی هم در نقشه ظاهر می شوند. در صورتی که کوه بدلیل وسعت و پیچیدگیهایی که دارد، پرپیچ و خم بوده و ممکن است در یگ برگ نقشه به هم نرسند.

تپه
تپه

کوهستان
کوهستان

 

فرو رفتگی و گودال

به عارضه ای که نسبت به سطح مجاور پست تر یا پایین تر باشد، اطلاق می شود. نمایش فرو رفتگیها در روی نقشه، مانند برجستگیها به وسیله منحنی ها انجام میگیرد. لیکن ارتفاع منحنی های خارجی بیشتر از ارتفاع منحنی های داخلی است.

فرورفتگی

 

گردنه

نقطه فرو رفته یا گودی از خط الراس است که بیشتر میان دو قله یا دو برجستگی مجاور قرار گرفته و در راه سازی در کوهستانها برای محل عبور جاده انتخاب می شود.

گردنه

 

پرتگاه

شیب تندی است که به خط قائم نزدیک بوده و منحنی میزانهای مربوط به آن در صورت امتداد در تصویر افقی به هم متصل می شوند.

پرتگاه

 

بریدگی یا برش

عارضه است که به دست بشر ساخته می شود و غالبا در مسیر جاده یا راه آهن احداث می شود.

بریدگی یا برش
 

 
 
     
 
         
 
 

کلیه حقوق و امتیازات این سایت متعلق به موسسه فرهنگی ورزشی شهید ورکش می باشد.
طراحی و پشتیبانی سایت: www.MarketOvert.ir